
Het echtpaar leerde elkaar kennen via Aaltje haar broer. Die was bevriend met Bene: ‘Ik kwam daar in Klazienaveen vaak over de vloer. We mochten elkaar maar een vonk was er nog niet', kijkt hij terug. Toen Bene een paar jaar later terugkwam uit militaire dienst kwamen ze elkaar weer tegen en veranderde vriendschap in liefde. ‘Het is moeilijk onder woorden brengen wat haar nu zo leuk maakt. We voelen ons gewoon goed bij elkaar’, stelt hij.
Boterbriefje
Dat ze het wel in elkaar zagen zitten was duidelijk. Het koppel sloeg de verloving over, haalde een boterbriefje op het Emmer gemeentehuis en trok in bij de ouders van Bene. 'Woningen waren niet te vinden in die tijd. Daarom hebben we vier jaar bij hen ingewoond voordat we een huis aan de Huizen kregen aangeboden. Een prima plek want we wonen er nu nog’ volgens de voormalige Aku-medewerker. Ze kijken tevreden op de afgelopen 65 jaar. Het is volgens hen allemaal mooi gelopen en ze zijn nog steeds erg gelukkig samen.
'Bakkie'
Zwartemeer mag dan de thuisbasis zijn. Aaltje en Bene zitten dicht genoeg bij de grens om de wereld te verkennen. Aaltje: ‘We hebben veel busreizen gemaakt. Onder meer naar Italië en Oostenrijk. Met de kinderen kamperen was trouwens ook altijd erg leuk en gezellig.’ Tegenwoordig gaan ze niet meer op reis. Ze genieten van tuinieren, lekker niets doen of wat lezen of puzzelen. Aanspraak hebben ze genoeg want het overgrote deel van de familie woont in de buurt en komt regelmatig even een ‘bakkie’ doen.






