Jong geleerd - oud vertrouwd

Sinds ik elders op mezelf ben gaan wonen heb ik voor het eerst een vertrouwd gevoel bij iets wat ik niet al ken sinds mijn geboorte. Tuurlijk, ik ben van de basisschool naar de middelbare gegaan en dat is even wat anders maar, de weg ernaartoe kende ik altijd al. Langs de Aldi, afslaan richting het tankstation en door het bos tot je bij het oude zwembad bent waar ik vroeger zwemles had.

Nu heb ik dat gevoel ook als ik vanuit het station naar huis fiets. Ik ontwijk elke keer dezelfde deuken in de klinkers, doe alsof ik de mensen op hetzelfde terras niet zie en kijk uit voor lijn 2 die om dezelfde hoek komt na het restaurant/kantoor/kapperssalon.

Ik vraag me af wanneer mijn ouderlijk huis in Emmermeer niet meer voelt als mijn huis maar het huis van mijn ouders. Mijn fiets staat nog in de schuur en het plastic kikkertje wat ik kwijtraakte ligt waarschijnlijk nog steeds in de vijver. Raak ik het gevoel kwijt als m’n vader eindelijk besluit de sering te kappen? Of wanneer mijn ouders zijn verhuisd en mijn sleutel niet meer in de deur past? Ik betrap mijn ouders er nog wel eens op dat ze de Coop nog de Emté noemen, of zelfs de Golf. Ikzelf verwacht nog steeds can’t stop van Red Hot Chili Peppers na what goes around, comes around van Justin Timberlake. Zo stond het gebrand op onze vakantie cd.

Al met al ben ik blij dat ik mijn plekje in Zwolle gevonden heb. En wie weet, misschien wordt in de toekomst Deventer wel mijn plekje, of Groningen of Frankrijk of Afrika. Hoe anders het ook is van wat ik nu gewend ben, ik wen er wel aan. En zo niet, dan kan ik altijd nog terug naar het goeie ouwe Emmen, maakt niet uit welke naam de supermarkt op dat moment heeft.

Door Simone Viola.