Gewoon Speciaal: Niets veranderd

"Meester Bart!" roept een zware stem.

Ik knijp in de rem, zet m'n fiets stil en kijk opzij. Naast mij voor de spoorwegovergang aan de Boslaan staat een kerel van een jaar of twintig met een scooter.

Blonde haren, pretoogjes en een brede lach. "Jij kent mij niet meer hè."

"Vast wel als je je naam noemt."

"Ik ben het, Raoul."

Terwijl de bomen weer open gaan, lopen we even naar de kant. Het begint me te dagen. Jaren geleden zat hij op de school waar ik werkte. Ik had hem niet in de klas, maar we voetbalden vaak in de pauze en hij heeft ooit m'n fietslamp gerepareerd. Hij werd er door z'n leerkracht vaak uitgestuurd en verliet de school met een laag schooladvies.

"Wat doe je momenteel?" vraag ik. Hij begint te vertellen dat hij bij zijn oom in de elektrotechniek zit en binnenkort voor zichzelf gaat beginnen in 'onderwater elektrotechniek'.

Ik denk terug aan m'n fietslamp en zeg dat er daarover jaren geleden al een lampje bij mij ging branden.

"Je bent nog niets veranderd meester", zegt hij met een brede grijns. Vervolgens start hij zijn scooter en verdwijnt uit het zicht.

En met een hoopvol gevoel voor onze leerlingen fiets ik door naar mijn eigen school.

Door Bart Heeling.

Bart Heeling (foto) is leerkracht op De Aventurijn Renn4 in Emmen, een school voor speciaal onderwijs. Hij geeft les aan kinderen met ernstige gedragsproblemen en/ of psychiatrische problematiek. Volgens Bart hebben mensen vaak nog een verkeerd beeld van het speciaal onderwijs. Hij deelt daarom zijn belevenissen in de column 'Gewoon Speciaal' en op LinkedIn. Eerder verscheen zijn bundel 'Gewoon Speciaal'.