Als verlies door je leven weeft: Praktijk Gouden Draden biedt steun aan jong en oud

VLEDDER - Rouw is veel meer dan afscheid nemen na een overlijden. Het raakt aan scheiding, ziekte, jeugdtrauma’s, verlies van werk of veiligheid. Met die brede blik startte Jolanda Sieders in 2024 haar rouw- en verliespraktijk Praktijk Gouden Draden in Vledder. Haar missie: mensen helpen om hun eigen weg te vinden door de storm van verlies.

Rouw is meer dan verdriet om een overlijden
Veel mensen denken bij rouw aan het overlijden van een dierbare, maar verlies kent vele vormen. Het kan gaan over het verliezen van het contact met je kinderen of kleinkinderen na een scheiding, het niet kennen van je biologische ouders of het moeten achterlaten van je huis en haard wanneer je moet vluchten. En dat zijn nog maar enkele voorbeelden. Alle vormen van verlies kunnen diepe sporen achterlaten en het verwerken daarvan doet iedereen op zijn eigen manier. Riet Fiddelaers-Jaspers omschrijft verlies als een storm: je wordt door elkaar gewaaid en moet de brokstukken opnieuw verzamelen. Die reis door het land van rouw is voor iedereen anders — daarom is begeleiding bij Praktijk Gouden Draden altijd maatwerk.

Begeleiding voor alle leeftijden
Verlies treft kinderen, pubers, volwassenen en ouderen. Soms lukt het niet om ingrijpende gebeurtenissen een plek te geven. Kinderen uiten hun verdriet vaak via lichamelijke klachten of gedragsverandering. Spelvormen en andere materialen helpen hen om woorden te vinden voor wat ze voelen. Pubers worstelen regelmatig met heftige emoties die ze nog niet goed kunnen duiden of hanteren. Volwassenen en ouderen krijgen in de loop van hun leven steeds vaker te maken met verlies: het wegvallen van gezondheid, het afscheid van dierbaren of het loslaten van een werkend leven. Praktijk Gouden Draden ondersteunt mensen in elke levensfase. De jongste cliënt is momenteel 7 jaar, de oudste 78.

Stil verlies: wanneer rouw onzichtbaar blijft
Oudere mensen die een volwassen kind of kleinkind verliezen, ervaren vaak ‘stil verlies’. De omgeving richt zich vooral op het gezin van de overledene, waardoor hun eigen verdriet onderbelicht blijft. Ook oude verliezen kunnen op latere leeftijd opnieuw opspelen. Dit uit zich vaak in vastlopen, piekeren of lichamelijke klachten. Het helpt om er alsnog over te praten. Eén gesprek geeft vaak al verlichting.

Levend verlies: rouw zonder einde
Sommige vormen van verlies hebben geen duidelijk begin of einde. Ongewilde kinderloosheid, een partner met een chronische ziekte of een kind met een beperking kunnen leiden tot levenslange rouw. Het verdriet laait telkens op bij belangrijke momenten in het leven. Voor de omgeving is dit verdriet niet altijd zichtbaar, waardoor mensen zich hierin regelmatig alleen voelen.

Rouwen met je voorouders: patronen die generaties overstijgen
Verlies raakt nooit alleen het heden. Het verweeft zich met de gouden draden van je familiegeschiedenis, met de overtuigingen en patronen die door generaties heen worden doorgegeven. In de begeleiding leren cliënten herkennen hoe ervaringen van ouders en voorouders doorwerken in hun eigen reacties op verlies. Dat bewustzijn helpt om nieuwe keuzes te maken.

Rouwen met je hele lijf
De invloed van rouw op het lichaam en je brein is veel groter dan eerder werd gedacht. Het kan invloed hebben op hart, immuunsysteem, zenuwstelsel, spieren en hormonen. Vermoeidheid, concentratieproblemen en stressreacties zijn veelvoorkomende gevolgen. In de gesprekken is daarom ook aandacht voor het lichaam en het tempo dat nodig is om te herstellen.

Opgroeien met leven én dood
In de huidige samenleving is rouw minder zichtbaar dan vroeger. Mensen dragen geen speciale rouwkleding meer en de steunende netwerken zijn kleiner. Veel mensen weten niet goed hoe ze met rouwenden om moeten gaan. Vaak voelen mensen zich eenzaam in hun rouwproces. Ook kinderen leren steeds minder vanzelf over verlies. Bewust afscheid nemen van een huisdier of grootouder kan hen helpen om op een natuurlijke manier te oefenen met rouw.

Altijd vooruitboeren: familiegeschiedenis als krachtbron
Jolanda Sieders groeide op in Wilhelminaoord, waar haar voorouders in de achttiende eeuw terechtkwamen in de Koloniën van Weldadigheid: in de Proefkolonie in Frederiksoord, de strafkolonie in Veenhuizen en De Ommerschans in Ommen. Door de generaties heen wisten ze zich steeds verder te ontworstelen aan de klauwen van armoede. Met hun krachtige wil om vooruit te boeren, probeerden ze hun kinderen een betere toekomst te geven. Maar wanneer kun je stoppen met vooruitboeren? Wanneer kun je loslaten en is het goed genoeg? Die vraag bracht Jolanda ertoe om zich te verdiepen in familiepatronen. Ze ontdekte hoe de geschiedenis van de Koloniën ook in haar eigen leven doorwerkt. Ze benadrukt dat het vertellen van familieverhalen belangrijk is. Ze geven houvast, identiteit en verbondenheid. Haar eigen geschiedenis beschrijft ze in haar boek ‘Altijd vooruitboeren. Hoe patronen uit de tijd van de Koloniën van Weldadigheid voortleven in de eenentwintigste eeuw’, uitgegeven bij uitgeverij Boekscout.