Gewoon Speciaal: Goed bericht

Wat heeft ie nou weer gedaan...

De vraag die eigenlijk geen vraag is, komt hard binnen en ik ben er meteen even stil van. In haar stem aan de telefoon hoor ik pijn en vermoeidheid, klaar om weer een vervelend bericht over haar zoon te ontvangen, klaar voor een nieuwe tegenslag. ‘Wat heeft ie nou weer gedaan’, zit vol met stigma en selffulfilling prophecy.

En eerlijk is eerlijk, eigenlijk bel ik haar op vanwege een opstootje waar haar zoon eerder vandaag bij betrokken was. Maar nu begin ik te twijfelen. Ik herpak mezelf en maak een opsomming van alles wat deze dag goed ging: Hij was al bij de start van de dag rustig gaan zitten, heeft een groot deel van de pauze leuk meegespeeld en hij heeft tijdens het zelfstandig werken keurig op z’n beurt gewacht.

Aan de telefoon valt een enorme stilte en ik hoor een snik.

Ik ga verder. ‘Hij zit nu in de taxi. Wat vindt u ervan om alvast de waterkoker aan te zetten zodat u straks samen een kopje thee kunt drinken….’

We sluiten het gesprek af en ik noteer het opstootje van vandaag in het dossier, voor intern gebruik. Het heeft me aan het denken gezet dat we vooral de ouders bellen wanneer er iets gebeurd is. De zin ‘geen bericht is goed bericht’ mag wat mij betreft meteen de kluis in.

Door Bart Heeling.

Bart Heeling (foto) is leerkracht op De Aventurijn Renn4 in Emmen, een school voor speciaal onderwijs. Hij geeft les aan kinderen met ernstige gedragsproblemen en/ of psychiatrische problematiek. Volgens Bart hebben mensen vaak nog een verkeerd beeld van het speciaal onderwijs. Hij deelt daarom zijn belevenissen in de column 'Gewoon Speciaal' en op LinkedIn. Eerder verscheen zijn bundel 'Gewoon Speciaal'.