Gewoon Speciaal: Fiets

Tiffany neemt afscheid. Op haar manier, dus het liefst onmerkbaar, onzichtbaar zelfs. Daar denk ik dus anders over.

Ze gaat na de vakantie naar de maatwerkklas van het voortgezet speciaal onderwijs. Dit is dus officieel de laatste dag op de 'basisschool'! Ze heeft ruim een halfjaar bij me in de SO+ klas gezeten en het was intensief. Maar ze gaat weer naar school en wordt gezien.

Ieder kind dat afscheid neemt van de SO+ klas, geef ik iets mee. Iets persoonlijks, wat voor hen belangrijk is geweest in mijn klas. Zo kreeg Bradley een doos met kabeltjes en andere elektronica, Jeremiah de kerstman uit m'n voorraad die hij tijdens kerst per se op z'n tafel wilde hebben en Allison een boek over het menselijk lichaam. Zij wil later dokter worden.

Tiffany is een jongedame die dit jaar al dertien wordt. Zij en haar zus zijn liefdevol opgevoed door hun moeder, die het niet makkelijk heeft. Belast met een heftig verleden en kampend met een fysiek probleem, probeert ze zo goed en zo kwaad mogelijk de eindjes aan elkaar te knopen. Dat is de reden waarom Tiffany nog steeds op een veel te klein fietsje naar school komt. Waar ze wel eens nare opmerkingen over krijgt. Ze wil het liefst niets cadeau krijgen en weigert meestal wanneer ik iets uitdeel in de klas.

"Geen liefdadigheid voor mij; ik doe het op eigen kracht," lijkt ze te zeggen.

In de schuur stond nog een keurige ongebruikte damesfiets. Toen ik onze vaste fietsenmaker Klaas-Jan in de wijk vertelde van m'n plan, heeft hij hem kosteloos opgeknapt, nieuwe lampjes erop, banden goed, ketting strak en uiteraard een bel.

En zó ben ik fietsend met haar 'nieuwe' fiets aan de hand naar school gegaan.

Na schooltijd staat moeder met de scootmobiel bij school.

"Ik heb nog een cadeautje voor je," zeg ik tegen Tiffany en geef een klein pakje. Er zit een aapje in.

"Oh leuk," zegt ze.

"Hé, er hangt ook een sleuteltje aan," zeg ik en om de spanning niet op te bouwen, vervolg ik: "Ik heb een fiets voor je. Kom maar mee." Ze kijkt ongeloofwaardig. We lopen naar de stalling en daar staat haar nieuwe fiets. Tranen in haar ogen, zwijgend en vuisten in haar zij. Ik zie twijfel en zeg: "Ik wil hem ook niet terug, dus neem maar gewoon mee." En met de fiets in de hand loopt ze naast haar moeder weg. Geen doei, geen boks. En daar sta ik dan, met een leeg gevoel en een vol gemoed. Afscheid was nog nooit zo moeilijk.

Later krijg ik een appje van moeder dat ze erg blij is met de fiets. "Ze vindt het een veel te groot cadeau."

Kinderen mogen begeleiden van moeras naar vaste grond is mijn cadeau.

Door Bart Heeling.

Bart Heeling (foto) is leerkracht op De Aventurijn Renn4 in Emmen, een school voor speciaal onderwijs. Hij geeft les aan kinderen met ernstige gedragsproblemen en/ of psychiatrische problematiek. Volgens Bart hebben mensen vaak nog een verkeerd beeld van het speciaal onderwijs. Hij deelt daarom zijn belevenissen in de column 'Gewoon Speciaal' en op LinkedIn. Eerder verscheen zijn bundel 'Gewoon Speciaal'.